වරුණි 20
“ඒකනේ. මට නං ඕන නෑ. අර ඉන්නේ සිරියා. එයාට දෙන්න බලන්න?”
“අපෝ ඒකිට හරියන්නේ නෑ?”
“මොකෝ කවා ගන්න බැරි උනාද තාම?”
“ඒකිගේ නංගි ට කවපු නිසා මේකිට වැඩේ ගැස්සුනා. ඒකයි ඔය?”
“මට නං ආරංචි එහෙම නෙමේ. වෙන සීන් එකක්?”
“ඒ මොකද්ද ඒ? ඕකි මං ගැන බේගල් ඇදබාල වගේ වරුණි මිස්ට?”
“නෑ නෑ. කතාව නං මට පිළිගන්න වෙනවා ඔයාගේ වැඩ දැක්කම?”
“අනේ ඕකිගේ බොරු මිස්?”
“හරි හරි අපි එහෙම හිතමුකෝ දැනට. මම ඒ ගැන හොයා ගත්ත දවසට බලමුකෝ?”
“බලන්න දෙයක් නෑ මිස්. ඕකි ෂුවර් එකට කියන්න ඇති මං සඳලි කෙලිට හුකන්න ට්රයි කරා කියලා?”
“ඉතින් ඒක බොරුවක් නෙමේ නේ. දවස් දෙක තුනක් බයික් එකේ දාගෙන එද්දී කෙල්ලගේ ගෙඩි දෙක එහෙම මිරිකලා තියෙනවා නේ?”
“ඒවා නං ඉතින් සුළු සුළු දේවල් නේ?”
“ආ මෙන්න බලාපල්ලකෝ. පොඩි කෙල්ලගේ ගෙඩි මිරිකන එක සුළු දෙයක්ද?”
“ඒකි කොහෙද පොඩි. දැන් 18 පැනල නේ”
“ඒ උනාට පොඩි කෙල්ලෙක් නේ ඔයාගේ වයස එක්ක බැලුවම”
“හරි මිස්. ඉතින් මං ඒකිගේ පෙට්ටිය කැඩුවේ නෑනේ?”
“ඔව් ඉතින්. සිරිය කෙල්ලව පරිස්සම් කරගත්ත නිසා. නැත්තං පෙට්ටියට මෙලහකට වැඩේ දීලනේ?”
“කවුද වරුණි මිස් ආස නැත්තේ ලපටි හුත්තක් රහ බලන්න?”
“ඇත්තම කියන්න විමලේ අන්කල්. තාම කවුරුත් කෙල්ලෙක් සෙට් වෙලාම නැද්ද හුකන්න?”
“නෑ මිස්, අම්මප මේ කියන්නේ. ට්රයි නං කරලා තියෙනවා. බොරු කියන්න ඕන නෑනේ?”
“ඒ මොකෝ ඉතින් බැරි උනේ.”
“දන්නේ නැද්ද ඉතින්. කෙල්ලෝ අල්ලගන්න අමාරුයි නේ.”
“ඒවාට ඉතින් පිනත් තියෙන්න ඕනා?”
“ඒකනේ. කොහෙද වරුණි මිසුත් මට සද්දේ දැම්මේ එදා. මං හිතුවේ ආයේ කතා කරන එකකුත් නැති වේවි කියලා”
“එදා නං ඇත්තටම මට තරහ ගියා ඔය කරපු වලත්ත වැඩේට. අනික ඒ කැලේ?”
“ඇත්තම කියන්න වැස්සේ තෙමිලා මිස්ගේ කළු ජංගිය එක්ක පුක දකිද්දී මට ඉවසුම් නැතුව ගියා. පයිය පුපුරන්න වගේ ගත්ත නිසා ඕන හුත්තක් වෙද්දෙන් කියලා එලියට අරගෙන අතේ ගැහුවේ?”
“වෙනදත් ඔහොම කරලා තියෙනවද කෙල්ලෝ ඉස්සරහ”
“අපෝ නෑ මිස්. එහෙම කරේ මිස්ට තමා පලවෙනි වතාවට?”
“අනේ මේ යනවා යන්න බයිලා නොගහා.ඔය තියෙන මෝල් අමාරුවට නොකරන ඉන්න ඇති?”
“ඇත්තම තමා මිස් කියන්නේ?”
“හරි හරි. දැන් ඇති ඔය වල් කතා. යමු වැඩ ටික පටන් ගන්න?”
“මිස් එනවා නං ඉතින් වැඩ කරන්නම්කො එලි වෙනකං හරි?”
“ඔව් ඉතින්. පුක දිහා බලාගන්න පුළුවන් නේ මං නැගිටලා ඉන්නකොට?”
“ඔය තේරුණේ මිස්ට?”
“යනවා යනවා. කෙස් වල ඉඳලම වනචර කම”
එහෙම කියල වරුණි පුටුවෙන් නැගිටලා සර් ගේ කාමරේට ගියා. විමලුත් වරුණගේ පස්සෙන් වැටුනා නලව නලවා යන පුක දිහා බලාගෙන. වරුණිත් දන්න නිසාම තවත් නලවල ගියා පුක පද්ද පද්ද.
ඒ යන විදියට විමලේට හිතුනා ගිහිල්ල පුකට පහරක් දෙන්න තිබුණ නං කියලා. ඒත් දැන්ම අත පුච්චගන්න හොද නෑ කියලා හිතල ඉවසගෙන හිටියා. වරුණි ඇඳලා හිටියේ ස්කර්ට් එකකුයි බ්ලවුස් එකක් එදා. ස්කර්ට් එක දිග වගේම ලූස් එකක් නිසා පුක වැඩිය පෙනුනේ නැති උනත් දැක්කම ආස හිතෙන ගානට තියෙනවා.
“අංකල් ඔයා එහෙනම් අර කබඩ් එකේ උඩ තට්ටුවේ තියෙන ෆයිල් ටික අරන් තියන්න්කෝ. මම පහල ටික බලන්නම්?”
“හරි වරුණි මිස්.”
“ඔක්කොම එක පාර ගන්න එපා. අපි උඩ ඉදන් පහලට පිළිවෙලට එමු”
“ඒ උනාට පහල ඉඳන් උඩට යනවා නං තමා මරු”
“විමලේ එහෙම කිව්වේ වරුණිගේ පුක දිහා බලාගෙනම”
“ඔව් ඔව්. ආස ඇති පහල ඉදන් උඩට යන්න. තියෙන වනචර කම විතරක්?”
“මිස් ව දැක්කම නැති වනචර කමුත් මතු වෙනවා”
“අනේ මේ.”
එහෙම කියල දෙන්නත් එක්ක කබඩ් එක ඇතුලේ තියෙන ෆයිල් ගොඩෙන් ටික ටික අරගෙන මේසේ උඩ තිබ්බා. විමල් කිව්වා වගේ ඒ ෆයිල් දුවිලි පිරිලා කාලෙකින් පාවිච්චි කරලා නැති නිසාමද කොහෙද?
වරුණි පහල තියෙන ෆයිල් ගන්න නැවෙද්දී පුක හිතලම වැඩිපුර නවලා ගත්තේ.
විමලේ උඩ ෆයිල් ගනිද්දී වැඩිපුරම කරේ පුක දිහා බලගෙන කකුල් පුකට කිට්ටු කරගෙනම ඉන්න එක. දෙතුන් පාරක් කකුල් පුකේ ගාවල බැලුවා වරුණිගේ ප්රතිචාර කොහොමද කියලා. වරුණිට තේරුනත් වැඩිය ගණන් ගන්නේ නැතුව වැඩේ කරගෙන ගියා. ඒ වෙද්දී වරුනිගෙත් හිත ඇතුලේ ආශාවල් මෝදු වෙන්න අරගෙන තිබුනේ. වරුණිගේ වැඩි දෙයක් නැති නිසා විමලේ කකුල හොදට පුකේ ගාවගෙන්ම හිටියා. ටික වෙලාවක් එහෙම ඉන්න ගමන් කකුල පොඩ්ඩක් උස්සල ඇඟිලිවලින් එහෙට මෙහාට කරන්න ගත්තම වරුණි මුකුත් නොකියා එතනින් නැගිට්ටා.
“මොකෝ අන්කල්. කකුල auto වැඩද?”
“අහ්හ් නෑ මිස්, මේ දන්නේ නැද්ද?”
“නැති නිසා නේ ඇහුවේ. අනේ අනේ?”
“අද අපි දෙන්න විතරනේ මිස් ඉන්නේ.?”
“අනේ මේ කුණුහරුප කතා නොකර වැඩේ කරන්න අන්කල්. වයසට නෙමේ කතාව”
“මේක නගිද්දී මොන වයසද මිස්. මේ බලන්නකෝ කලිසම ඉරාගෙන එන්න වගේ දැනටම?”
“ඕක නං ඉතින් දැන් විතරක් වෙන දෙයක් නෙමේ නේ. හැම වෙලේම ඔහොම නේ?”
“ඒ ඉතින් වරුණි මිස් ආව දවසේ ඉඳල තමයි?”
“අනේ මේ බොරු නොකිය ඉන්නවා මනුස්සයෝ. මොකෝ මට කියල අමුතු දේවල් තියෙනවද?”
“අම්මෝ මේ තියෙන ඔක්කොම දේවල් අමුතු දේවල් තමයි?”
කියලා විමලේ පොඩ්ඩක් වරුණිගේ පුකට කිට්ටු වුනා පිටි පස්සෙන්. වරුණිට තේරුණා මිනිහා එන්න හදන්නේ මොකාටද කියලා. එතනින් අයිනට වෙන්න හදද්දිම වගේ විමලේ අත් දෙක කබඩ් එකට තියා ගත්තා වරුණිව පිටි පස්සෙන් පුකට හේත්තු වෙන ගමන්.
“අනේ විමලේ අන්කල්. පිස්සු වැඩ නොකර ඉන්නකෝ?”
“අනේ මිස්. මං එහෙම කරදරයක් කරනේ නෑ. මිස් නිසා මට හොදටම ඇවිස්සිලා ඉන්නේ. මෙහෙම පොඩ්ඩ වෙලාවක් ඉන්න දෙන්නකෝ පුකට හේත්තු කරගෙන?”
“අනේ පිස්සුද අන්කල්. කෝ අයින් වෙන්න පිස්සු නැතුව?”
එහෙම කියද්දීත් විමල්ගේ නැගපු පයිය වරුණිගේ සාය පසාරු කරගෙන යන්න තරමට පුකට හිර වෙලා තිබුනේ. ඒ වෙලේ වරුණිටත් එහෙම ඉන්න හිතට පොඩි ආසාවක් ආවත් මේක ඒකට වෙලාව නෙමේ කියලා හිතුනා. ඒ නිසා
“අනේ අන්කල්. කෝ අයින් වෙන්නකෝ. පිස්සු වැඩ නොකර?” එහෙම කියලා වරුණි පාත් වෙලා විමල්ගේ අත් දෙක යටින් එලියට ආවා. විමලේ වරුණි දිහා බලාගෙන මුණට බොරු දුක් මූඩ් එකක් ගත්තා.
ඉතිරි කොටසින් හමුවෙමු...
උපුටා ගැනීමකි | අයිතිය මුල් හිමිකරු සතුය
