වරුණි 18
පහුවදා වරුණි ඔෆිස් එකට එද්දී ටිකක් පරක්කු උනා වෙනදට වඩා. උදෙන්ම නැගිට්ටත් එන්න කම්මැලි හිතුන නිසා ටිකක් වැඩිපුර නිදා ගත්තා. .
“ගූඩ් මොර්නින්ග් වරුණි මිස් කොහොමද දැන්?”
එහෙම කියද්දී වරුණි කල්පනා කරේ ඊයේ රෑ අර විදියට අමු කුණුහරුපෙන් කතා කරලා දැන් හරිම යටහත් පහත විදියට කතා කරලා රගපාන විදිය ගැන. ඒ වෙලේ වරුණි හිතා ගත්තා මිනිහා එක්ක පොඩ්ඩක් ෆෝවර්ඩ් වෙලා කියන වෙලාවට කුනුහරුපෙන්ම උත්තර දෙනවා කියලා.
“දැන් නං හොදයි විමලේ අංකල්. ඊයේ රෙස්ට් කරානේ?”
“අහ්හ් ඒකනේ මං කිව්වේ”
“ඒක තමා. ඔයාට නං හොදට ඒවා පුරුදුයි වගේ නේද?”
“මොනාද වරුණි මිස්?”
“නෑ මේ කෙල්ලන්ගේ ලෙඩ ගැන?”
“අනේ ඕවා නං පොඩි දේවල් නේ?”
“ඔව් ඔව් කරලා තියෙන වැඩ එක්ක නං ඒවා පොඩි වෙන්න ඇති තමා. මේ ඒක නෙමේ කෝ ලොක්කා නැද්ද අද?”
“එන්න ටිකක් පරක්කු වෙයි කිව්වා”
“අහ්හ් එහෙනම් ඊයෙත් රෑ කොටන්න යන්න ඇති නේද?”
“වෙන්න ඇති. එකනේ පරක්කු”
“අනේ ඔයා බබානේ. මිනිහ දුවට හුකද්දී ඔයා අම්මට හුකනවා නේ?”
එහෙම කිව්වම විමලෙගේ ඇස් ලොකු වෙලා “වරුණි මිස්” කියලා කියවුනා.
“මොකෝ විමලේ අංකල්. ඔයාල කරන දේ ගැන නේ මං කිව්වේ?”
“ඒ උනාට මිස් එහෙම කුණුහරුප කියන්නේ නෑනේ?”
“ඔයා නේ ඉතින් මාත් එක්ක ඕවා කියන්න පටන් ගත්තේ. ඇයි මතක නැද්ද?”
“ඒ උනාට ඒ මං නේ.?”
“ඉතින් මොකෝ වෙන්නේ. මම කිව්වම ඔයාට හොද නං මගේ ඉස්සරහ කියන්න?”
“මිස්ට අවුලක් නැත්තං මමත් අමුවෙන්ම කියන්නම් මීට පස්සේ?”
“අනේ මගේ මොකෝ. මොකද ඕවා අපි නොදන්නා දේවල් ද? අනික ඉතින් ඔයත් ආස ඇති නේ?”
“ඒ මොනාටද මිස්?”
“තරුණ කෙල්ලෝ එක්ක කුණුහරුප කියන්න?”
“එහෙම එකක් නෑ මිස්. මිස් පොඩි කෙල්ලෙක් නේ තාම?”
“අනේ විමලේ. මගේ පුක බලාගෙන අතේ ගහද්දි ඔහොම හිතුනේ නැද්ද?”
“ඔය පුක දැක්කම කාටද වරුණි මිස් නගින්නේ නැත්තේ. එහෙනං ඌ පොන්නයෙක් වෙන්න ඕනා?”
“හි හි හි අපේ ඒවාට පොන්නයන්ට උනත් නගිනවා අන්ක්ල්. හරිද?”
“අම්මෝ ඒ කතාවත් ඇත්ත තමා බලාගෙන යද්දී?”
“හරි හරි දැන් ඉතින් ඕක මෙතන කෙලින් කරගන්න ලෑස්ති වෙන්න එපා සර් එන වෙලාවට. ගිහිල්ල වැඩක් කරගන්න?”
ඒ කතාව එක්ක විමලේට පුදුම හිතුනා අද වරුණිට මොනා වෙලාද කියලා. පොඩි ග්රීන් සිග්නල් එකක් වත්ද කියලා කල්පනා කර කර එතනින් ගියා. වරුණිට තේරුණා මිනිහා පොඩ්ඩක් දැන් මෝල් වෙලා ඉන්නේ කියලා. තව පොඩ්ඩක් අවුස්සලා තියන්න ඕන කියලා හිතුවා.
ටිකවෙලාවක් යද්දී වරුණිගේ ෆෝන් එක රිංග් වෙනවා ඇහිලා බෑග් එකෙන් අරගෙන බලද්දී සර් ගෙන් කෝල් එක. මේ වෙලාවේ මොන මගුලකට කෝල් කරනවද දන්නේ නෑ කියලා හිත හිතාම ආන්සර් කරේ.
“ගූඩ් මොර්නින්ග් සර්”
“ගූඩ් මොර්නින්ග් වරුණි. ඔයා ඔෆිස් එකේ නේද?”
“ඔව් සර්. ඔෆිස් එකේ ඉන්නේ?”
“විමලෙත් ඉන්නවද?”
“ඔව් සර්. ඇතුලේ ඉන්නවා”
“හා එහෙනම් කමක් නෑ. මට දවස් දෙක තුනක් එන්න වෙන එකක් නෑ. පොඩි ගමනක් යන්න වෙලා”
“අහ්හ් එහෙමද සර්.”
“ඔව්. ඒ නිසා ඔයා තියෙන වැඩ ටික විමලේ එක්ක කරගෙන යන්න. මොනා හරි ඕන වුනොත් කෝල් එකක් දෙන්න?”
“හරි සර්. සර් ගමේ යනවද? නැත්තං කොළඹ යනවද?”
“කොළඹ නං තමා යන්නේ. ඒත් කවුරු හරි ඇහුවොත් කියන්න මං නිවාඩු දාල ගමේ ගියා කියලා දවස් තුන හතරකට. කොහොමත් ආයේ එන්නේ සඳුදා වගේ වේවි”
“හා හරි සර්.”
“හරි. මං තියෙනවා එහෙනම්. වැඩ ටික කරගෙන යන්නකෝ. අහ්හ් තව පොඩ්ඩෙන් අමතක වෙනවා. මගේ කාමරේ අර ෆයිල් තියෙන කබඩ් එක අස් කරන්න කියලා විමලෙට කියන්න. ඒකෙ ෆයිල් ටික ඔයාට පුළුවන් නේද පිළිවෙලට sort කරලා තියන්න”
“හරි සර්. මං ඒක විමලේ එක්ක කරන්නම්”
“good. මං තියෙනවා එහෙනම්”
“ok සර්”
කෝල් එක කට් කරල වරුණි කල්පනා කරා මේකා මොකද්ද ඒ පාර නටන්න හදන නාඩගම කියලා. ෂුවර් එකට අර කෙල්ල එක්ක කොහේ හරි යනවා වෙන්න ඕනා. නැත්තං අර විදියේ කතාවක් කියන්නේ නෑනේ. ඒ ගැන හිත හිතම විමල්ට කතා කරා
“විමලේ අන්කල් විමල් අන්කල්?”
“ඇයි වරුණි මිස්?”
“සර් එක්ක ඊයේ ඔයා ගියේ නැද්ද ඊයේ අරහේ?”
“කොහෙද වරුණි මිස්?”
“අනේ මේ අන්කල් මෙතන බබා හුකුන් නැතුව කියනවද වසන්ති ගේ ගෙදර ගියාද නැද්ද කියලා?”
“ඒ මොකටද මිස්?”
“ආයේ තටමනවා. කියනව මනුස්සයෝ. මම දන්නවා තමුසේ ඒ ගෑනිට හුකනවා කියලා තියාගෙන. ඒ විතරක් නෙමේනේ. අර කඩේ මුදාලිගේ ගෑනිවත් මුදලාලි නැති වෙලාවට අදිනවා නේ?”
“කවුද අප්පේ ඔය කතා කියන්නේ.? සිරියද?”
“ඔව් සිරියා ඇරෙන්න වෙන කවුද මට ඕවා කියන්න ඉන්නේ. කතාව ඇත්ත නේ?”
“පයිය නගින වෙලාවට මේවා බස්සගන්නත් ඕන නේ මිස්. ඉතින් උන්ට දෙන්න හොද නං මම හිකුවම මොකද වෙන්නේ?”
ඉතිරි කොටසින් හමුවෙමු...
උපුටා ගැනීමකි | අයිතිය මුල් හිමිකරු සතුය
