වරුණි 17
දවල් සිද්දියත් එක්ක වරුණි හිටියේ ඇවිස්සිලා. ඒ නිසාමද කොහෙද නින්ද ගියෙත් නෑ වරුණිට ශාලිකා පොලිස් මෑන් එක්ක ගත්තා සැප මතක් වෙලා.
ෆුල් ෂෝ එකම බලාගන්න බැරි උන එකට නං හිතට තරහක් ආවත් කරන්න කිසි දෙයක් ඒ වෙලේ තිබුනේ නෑ මොකද ආයේ කෝල් කරා නං වැඩේ මාට්ටු වෙන නිසා. ඒකත් එක්ක විමලය මොකාටද එන්න හදන්නේ කියන එකත් කල්පනා කරන්න ගත්තා ආපු කෝල් එකත් එක්ක.
මොනා උනත් ඒක නොදන්න විදියටම ඉන්නවා කියලා වරුණි හිතා ගත්තා මිනිහා මොනාද කරන්නේ බලන්න.
රෑට කාල නිදා ගන්න ඇඳට ආවම ෆෝන් එක රිංග් වෙන්න ගත්ත නිසා වරුණි බැලුවා මේ වෙලාවේ මොකාද කෝල් කරන්නේ කියලා.
නොම්මරේ දැක්කම වරුණි දැනගත්තා විමලේ කියලා. ඒ නිසා බය නැතුව ආන්සර් කරා අරූ නෙමේ නිසා,
“හලෝ”
“හා වරුණි වේසි. නිදා ගන්නද හදන්නේ?”
“මේ මට කියනවද තමුසේ කවුද කියලා. අනික මට වේසි කියන්න තමුන් මගේ මිනිහද?”
“අනේ උඹ පත්තිනි අම්මනේ හුත්ති. එක එකාගේ පයියවල් බල බල ඇඟිල්ල ගහන්න හොදයි. අපි වේසි කිව්වම තමයි උඹට රිදෙන්නේ?”
“අනේ මේ පකෝ. මට රිදෙනවද නැද්ද කියන එක මගේ වැඩක්. මුලින්ම කියපං උඹ කවුද කියලා?”
“ඒ වලින් වැඩක් නෑනේ හුත්තියේ. කතාව ඇත්ත නේ. උඹ අරූට කියලා උගේ පයියේ පොටෝ ගෙන්නගෙන ඇඟිල්ල ගහගන්නවා නේ?”
“අනේ මේ හුකන්නෝ. මට මොකටද එක එකාගේ පයියවල්. මට මිනිහගේ පයිය ඇති හොදටම. මට ඕන වුනාම එක බලාගන්නම්. පව් නොදී ඉදපන්?”
“අනේ වරුණි මැඩම්. දැන් වනජීවී එකේ ඉන්න නාකි එහෙමත් පුකට බැල්ම දානවා ඇති නේද?”
“ඔව්. උඹට ඇති රුදාව මොකද්ද නාකි බැල්ම දැම්මට.පුක මගේ නං බලන එක මට කමකුත් නැත්තං?”
“ඒ උනාට අපිත් ආසයි නේ ඔය පුකට දිව දාල සැපක් දෙන්න පොඩ්ඩක් මිරිකලා?”
“අහ්හ්හ් ඒවට නං හොදට නාල එන්න වේවි?”
“ඔව් ඔව්. ආරංචි දිය රෙද්දට නං උඹ හරි හැඩයි කියලා. පොඩි කොල්ලෝ එහෙමත් හොදට බලනවා කියලා?”
ඒ කතාව එක්ක වරුණිට හරියටම තේරුම් ගන්න පුළුවන් උනා එදා සමන් එක්ක ආතල් එක ගනිද්දී බලාගෙන ඉඳල තියෙනෙන් විමලේ කියලා. ඒකත් එක්ක වරුණිට හිතුනා මේ යකා ඔක්කොම දැනගෙන සද්දේ නැතුව ඉන්නේ මොකක් නිසාද කියලා.
“මොකක් කිව්වා??”
“හරි හරි වේසියේ. මොකෝ කියන්නේ අපේ පයියත් බලන්න ආසයිද?”
“නෑ නෑ ඕන නෑ. එක එක පොන්නයන්ගේ පයියවල් බලන්න?”
“පොන්නය කවුද කියලා උඹට පෙන්නම්කො ඉක්මනටම?”
“අනේ මේ යනවා මිනිහෝ යන්න”
“මොකෝ දැන් කිම්බ නලියනවද හුත්තියේ ??”
ඒ වෙලේ නං ඇත්තටම වරුණිගේ හුත්ත ජූස් ගලන්න අරගෙන තිබුනේ මිනිහ කියන කුණුහරුප එක්ක. ඊටත් වඩා ඒ විමලේ නේද කියලා දැනගත්තට පස්සේ හිතට පොඩි ආසාවකුත් ආවා කියලා වරුණිට හිතුනා. ඒ නිසා කෝල් එක කට් කරන්න දෙන්න හිතුනේ නෑ
“නලියනව උනත් තමුසෙට මොකෝ. හුත්ත මගේ නේ?”
“හුත්ත නම් ඉතින් මැඩම් ගේ තමයි. අපිට උනත් ඔය හුත්තට වග කියන්න බැරි කමක් නෑ. අපේ පයියවලුත් ඔය වගේ හුතු හොදට හාරලා අරගෙන තියෙනව හිහි”
“අපෝ එහෙනම් තමුසෙගෙ පයිය පොල් උලක් වෙන්න ඇති හාරන්න හුත්තවල්”
“මේකෙන් හාරපු හැම හුත්තම ආයේ හොයාගෙන ආවේ හාරන්න කියලා”
“අපෝ වැඩෙමයි තමුසෙගෙ මහලොකු පයිය”
“ලොකු තමා හුත්තියේ. උඹට වෙලාවක් පෙන්නම්කො ඇත්තටම”
“අනේ මේ තමුසේ වෙන වේසියෙක්ට ගිහින පෙන්නනවා. මට නැතුව?”
“උඹත් ඔහොම හිටියට හොද ජල්ලි නටපු හුත්තියෙක් කියල මම දන්නවා. බලාගෙන ඉදපන්කෝ කෙල්ලේ. උඹව පට්ට වේසියෙක් කරලා ගන්නේ නැද්ද කියලා”
“තමුසේ කොහොමද එහෙම කරන්නේ? අනික මම තමුසේ කවුද කියලවත් දන්නේ නෑනේ?”
“ඒවා ගානට වෙලාවට දැනගන්න පුළුවන් වේවි හුත්තියේ. දැනුත් මං උබව මතක් කරගෙන පයිය අතගගා ඉන්නේ නග්ගගෙන”
“අනේ මේ. තමුසේ ඕන හුත්තක් කරගන්නවා. මම තියනවා?”
එහෙම කියල වරුණි කෝල් එක කට් කරා. වරුණිට තනියම හිනා මිනිහා එහෙම කියපු දේවල් වලට. ඒ වෙද්දී වරුනිටත් හොදටම ඇවිස්සිලා හිටියේ දවල් දැකපු දේවල් එක්ක. මිනිහත් විමලේ වගේම නාකි පොරක් නිසා ශාලු මිනිහා එක්ක ගත්ත සැප මතක් වෙද්දී විමල්ගේ පයිය ඉබේම මතක් වෙන්න ගත්තා වරුණිට. .
ඉතිරි කොටසින් හමුවෙමු...
උපුටා ගැනීමකි | අයිතිය මුල් හිමිකරු සතුය
