වරුණි 15
පහුවෙනිදා වරුණි ඔෆිස් එකට එද්දී පොඩ්ඩක් දවල් වුනා වෙනදට වඩා වැස්සේ තෙමුණ නිසා පොඩි හෙම්බිරිස්සා ගතියකුත් තිබුනා. එද්දී සර්ත් ඇවිල්ල ඉන්නවා කියලා දැනගත්තේ කැබ් එක තියෙනව දැක්ක නිසා. ඔෆිස් එක ඇතුලට එද්දී විමලේ එලියට ආවා. වරුණි කිසි වෙනසක් නැතුව
“ගූඩ් මොර්නින්ග් විමලේ අංකල්?” කියාගෙන ඇවිල්ල එයාගේ සීට් ඊ වාඩි වුනා. විමලේ හිතුවේ මූනවත් බලන එකක් නෑ කියලා ඊයේ කතා කරපු විදියට.ඒත් ගෑනිගේ කිසි වෙනසක් නැති එක ගැන හිතාගන්න බැරුව අමාරුවෙන් වගේ කතා කරා,
“ගූඩ් මොර්නින්ග් වරුණි මිස්. අද මොකෝ පරක්කු?”
“ඔව් අංකල් පොඩ්ඩක් නින්ද ගියා නේ. නහයත් බරයි වගේ ඊයේ වැස්සට තෙමුනා නේ?”
“අනේ එහෙමද? මිස්ට අමාරුයි ද?”
“නෑ නෑ එහෙම අමාරුවක් නෑ. කාලෙකින් නේ තෙමුණේ. ඒ නිසා මේ?”
“කෝ සර් ඉන්නවා නේද?”
“ඔව්. ඉන්නවා ඇතුලේ”
“මාව හෙව්වද ?”
“නෑ එහෙම නං හෙව්වේ නෑ. අද එන්නේ නැද්ද කියල නං ඇහුවා”
“මටත් ඉන්න නං හිතුනා. ඒත් නිවාඩු ගන්න හිතුනේ නෑ.”
“මිස්ට අමාරු වගේ නං යන්න. ගිහිල්ල රෙස්ට් කරන්න. මම මේ ටික බලාගන්නම්”
“අනේ නෑ අන්කල්. එහෙම අවුලක් නෑ?”
“නෑ මිස්. ලොකු වැඩකුත් නැති එකේ සර්ට කියලා යන්න. මං මේ ටික බලාගන්නම්.”
“බලමුකෝ අංකල්. මං සර් එක්ක කතා කරලා බලන්නම්?”
“ඔව්. ඒක හොදයි”
දෙන්නගේ කතාව ඉවර වෙලා විමලේ කඩේ පැත්තට ගිහිල්ල එන්නම් කියල ගියා. වරුණි අහන්න ගියේ නෑ මොකටද කියලා. විනාඩි 10කින් වගේ මිනිහ එද්දී වරුණි සර්ගේ රූම් එකේ කතා කරන සද්දේ ආව නිසා විමලේ ඇතුලට ගිහිල්ල වතුර එක රත් වෙන්න ගැහුවා. ඒ එකක්ම වගේ වරුණිගේ ෆෝන් එක රිංග් වෙන්න ගත්ත නිසා විමලේ ඇවිල්ල බැලුව වරුණිට ෆෝන් එක ගිහිල්ල දෙන්න කියලා. ඒත් කෝල් එක කට් උන නිසා විමලේ ආයේ හැරිලා එන්න හදද්දිම මැසේජ් එකක් එන සද්දේ ඇහුන නිසා මිනිහා සැකෙට වගේ අවිල්ල් බැලුව එදා වගේ පයියක පොටෝ එකක්වත් ද කියලා. මැසේජ් notification එකේ තිබුනේ
“හුත්ති කෝල් එක ආන්සර් කරපං!!!” කියලා
මේක දැක්කම විමලේට පොඩි සැකයක් ආවා මොකාද මෙහෙම මැසේජ් එවන්නේ කියලා. ෆෝන නොම්මරේ සේව් කරලා නැති නිසා නොම්මරේ විතරක් තියෙනවා. ඒ නිසා මිනිහා ඉක්මනට ඒ නොම්මරේ ඩයල් කරගෙන මිනිහගේ ෆෝන් එකේ, වරුණිගේ ෆෝන් එක තිබ්බා.
ඊට පස්සේ විනාඩි 10කින් වගේ සමහන් එකකුත් හදාගෙන එද්දී වරුණි ෆෝන් එකත් කනේ තියාගෙන එලියට යනවා දැක්කා. මිනිහා සමහන් එක ටේබල් එක උඩින් තියල එක වහල වරුණි ඉන්න තැනට නොදැනෙන්න කිට්ටු වෙලා අහගෙන හිටියා මොනාද කතා වෙන්නේ කියලා. වැරුණි හෙමින් ඒ උනත් පොඩ්ඩක් කේන්තියෙන් කතා කරන්නේ කියලා විමලේට තේරුණා.
“තමුසේ මන් කවුරු කියලද හිතාගෙන ඉන්නේ?”
“...........”
“අනේ මේ යනවා මිනිහෝ යන්න.”
“............”
“මොකක් කිව්වා? මම වේසියෙක්ද නැද්ද කියන එක උඹට මොකටද?”
“.............”
“ඉතින් උඹට මොකෝ මං මොකා එක්ක නිදා ගත්තම. මට ඕන නං රසිකට කියල උනත් කරගන්නවා තමා. ඇයි උඹ මොනා කරන්නද?”
“............”
“මගේ මිනිහ මට හොදට සැප දෙනවා..ඒ ගැන උඹ කරදර වෙන්න ඕන නෑ පකයෝ”
අනිත් පැත්තේ එකා තව මොනාද කියද්දීම වරුණි ෆෝන් එක කට් කරලා වටපිට බැලුවා. ඒ වෙලේ ආව වගේ විමලේ ඇහුව
“වරුණි මිස්. කෝල් එක ඉවර නං ඇවිල්ල මේ සමහන් එක බොන්න. හෙම්බිරිස්ස ගතිය අඩු වේවි”
“අනේ අන්කල්. ඔයා සමහන් ගේන්නද කඩේ ගියේ. පිස්සු නේ ඔයාට”
“එහෙම එකක් නෑ මිස්. මේක බීල ගෙදර යන්න. සර් යන්න කියල කිව්වනේ?”
“ඔව්. සර් නං නිවාඩුවක් දාල යන්න කිව්වා”
“ඒක තමා මිස් යන්න. ගෙදර ගිහිල්ල නිදා ගත්තම ඔය ගතිය අඩු වේවි”
“හා හරි අංකල්” විමලේ වැඩිය මුකුත් කියන්න ගියේ නෑ මොකද වරුණි ශේප් එකේ කතා කරන නිසා. ආයේ අවුල් කරගන්න ඕන නෑ කියලා හිතලා සද්දේ නැතුව හිටියා.
වරුණිට ඒ වෙලේ විමලේ ගැන පව් කියලත් හිතුනා ඊයේ අච්චර බැනලත් අද තකහනියේ ගිහිල්ල සමහන් එකකුත් ගෙනල්ල හදල ගෙනත් තියෙනවා දැක්කම. අද සර් ඉන්න නිසා විමලේ වැඩිය වාත වෙන්න ආවේ නෑ වරුණි එක්ක, මොකද මිනිහට සැක හිතෙන්න පුළුවන් නිසා. වරුණි සමහන් එක බීල කෝප්පේ තියන්න යද්දී විමලේ කල්පනා කරනව දැකලා ඇහුවා.
“මොකෝ විමලේ අන්කල් බර කල්පනාවක?”
“අහ්හ් නෑ මිස්. එහෙම මුකුත් නෑ”
“නැති වෙන්න නං බෑ. මං ලඟට එනවා දැක්කෙත් නෑනේ.?”
“එහෙමට ලොකු දෙයක් නං කල්පනා කරේ නෑ මිස්. ඒ උනාට මිස් මොනාහරි අවුලක් ඉන්නවද කියලා තමා මං මේ නිකමට හිතුවේ?”
“අහ්හ් මම ඒ මොකටද විමලේ අංකල්. මං මේ ෆන් එකේ ඉන්නේ. ඔයාට පේන්නේ නැද්ද එහෙම”
“ඔව් ඔව් ඒක නං එහෙම තමා. මං මෙහෙම ඇහුව කියලා වැරදියට හිතන්න එපා මිස්ගේ පුද්ගලික දේවල් වලට ඇඟිලි ගහනවා කියලා”
“අනේ නෑ කියන්න අන්කල්?”
“නෑ අර ඉස්සෙල්ල කෝල් එක මට එහෙන් මෙහෙන් ඇහුනා. ඒකයි”
“අහ්හ්හ් ඒකද? ඒක නං සාමන්ය දෙයක් අංකල් මට. ඒ වගේ කෝල් කොහොමත් දෙක තුනක් එනවා දවසට”
“ඔහ්හ් එහෙමද? මිස් දන්න කියන කවුරු හරිද?”
“දන්නේ නැද්ද? ලස්සන කෙල්ලෙක් දැක්කම කොල්ලයි බල්ලයි හැම එකාම බලන්නේ ඇඳට ගන්නේ කොහොමද කියලනේ. ඔය ඒ වගේ තව එක්කෙනෙක්. මිනිහගේ වැඩේට කැමති නැති නිසා මාව බය කරලා වැඩේ කරගන්න හදන්නේ?”
“මොකක්? එහෙම කොහොමද කරන්නේ? මිස් හස්බන්ඩ් එක්ක කිව්වේ නැද්ද ඒ ගැන?”
“අපෝ නෑ. ඕවා මහා කරදර වැඩ ඊට පස්සේ. අනික එයාගෙම යාළුවො තමා ඒ අය?”
“යකෝ මුන්ව තියන්න වටින්නේ නෑනේ.?”
“ඕවා ඔහොම තමා අන්කල්. අපි දැනගන්න ඕනා හරියට ඉන්න. එහෙම උනාම ඔය වගේ කරදර වලින් ගැලවෙන්න පුළුවන්. මොකෝ තනි අතින් අත්පුඩි ගහන්න බෑනේ?”
“ඔව් ඒ කතාව නං ඇත්ත. මිස්ට මිනිහ දිගටම කරදර කරනවා නං කියන්න. මම දෙන්නම් සම්බුවක් ඕකට?”
“අනේ ඕන නෑ අන්කල්. මම කියන්න ඕන ඒවා කියල තියෙන්නේ?”
“ඒකට කාරී නෑ ඕන නං මොනාහරි කියන්න?”
“හරි අංකල්. මම එහෙනම් යන්නම් දැන්”
“හරි මිස්. මං මේ වැඩ ටික බලාගන්නම්. මිස් ගෙදර යන්න”
“අනේ තැන්ක්ස් අන්කල්!!!”
එහෙම කියල වරුණි එතනින් ඇවිල්ල බෑග් එකත් අරගෙන එලියට බැස්සා. විමලේ වරුණි පුක නලව නලව යන දිහා කන් වගේ බලාගෙන හිටියේ ඊයේ සමන් ඉස්සරහ මේ වේසි දෙකට නැවිලා පුක පෙන්නපු හැටි නේද කියලා මතක් වෙලා. ඒ උනාට ඉන්නේ නං දහයට ගනින්න බෑ වගේ. ඉවසල හිටපන් කෙල්ලේ. මේ පයිය ඕකට බැස්සුවේ නැත්තං මේ විමලේ නෙමේ .
ඉතිරි කොටසින් හමුවෙමු...
උපුටා ගැනීමකි | අයිතිය මුල් හිමිකරු සතුය
