වරුණි 10
වරුණි සඳුදා උදෙන්ම ලැස්ති උනා. එදා සිල්ක් වගේ ගවුමක් අන්දා. වරුණි හිතා මතා නොඋනත් විමලෙව කුලප්පු වෙන විදියට තමා දෙන්න තනියම ඉන්න වෙලාවට ඔෆිස් එකේ හැසිරුණේ. විමලෙත් සඳුදා වෙනකං ඉවසිල්ලක් නැතුව බලාගෙන හිටියා වරුණිව බලන්න ඕන නිසා,
“ගූඩ් මොර්නින්ග් මිස්. මොකෝ මේ අද කුකුලත් අතින් අරගෙනම?”
“අතින් අරගෙන එන්න දෙයක් නෑනේ ඉතින් කුකුල් විමානෙකට එද්දී. ගූඩ් මොර්නිනිග් අන්කල්?”
“අහ්හ් මොකද්ද මොකද්ද ඒ හරුපේ මිස්?”
“මොන හරුපේද?”
“අර කුකුල් කතාව?”
“අහ්හ් ඒකද? ඒක මේ අර නරියට කුකුල්ලු බාර දුන්න වගේ සීන් එකක් අංකල්. වැඩිය ඒ ගැන හිතන්න එපා?”
“නෑ නෑ. දැන් කවුද කුකුළා? කවුද නරියා?”
“ඔයාට ඒ දෙකෙන් කැමති චරිතයක් ගලපගන්න පුළුවන්?”
“අනේ මිස් උදේ පාන්දර මොනා කියනවද මන්දා?”
“හරි හරි. කෝ අද ඔයාගේ කුකුල් බොසා? අදත් එන්නේ නැද්ද?”
“නෑ මයේ හිතේ. අද හවස අපි දෙන්නට අන්න වැඩක් බාර දීල තිබුනා”
“ඒ මොකද්ද? ආයේ කැලේ රිංගන්නවත්ද ?”
“ඔව් ඒ වගේ එකක් තමා.”
“ඒ කොහෙද ඒ? ඉතින් මට කෝල් එකක් හරි දීල කියනන් එපයි මනුස්සයෝ. මෙහෙම මේ ගවුමත් ඇඳගෙන කැලේ රිංගන්න පුලුවන්ද?
“ඇයි ඕක ලේසි නේ මිස් චූ කරන්න ඕන උනාම. උස්ස ගත්තා පඳුරට මුවා වුනා හිහි?”
“අනේ මේ අංකල්, මං කිව්වා කියල හිතාගන්න”
“හරි හරි. අද ඒ හැටි වැඩක් නෙමේ. අර ඇනිකට් එක ළඟ තියෙන reserve එකේ මොනාද දත්ත වගයක් ගණන් කිව්වා ගස්වල. ලඟදි කෑලා පාලුවෝ වගයක් ගස් වගේකට වැඩේ දීල කියල ඔත්තුවක් ඇවිල්ල”
“අපෝ බය නැද්ද ඉතින් යන්න?”
“මොකට බය වෙන්නද? අපිනේ නිත්යානුකුල අයිති කාරයෝ මේ ඔක්කොම ඉඩම් වල?”
“ඒ උනාට?”
“ඔයා මොකට බය වෙනවද මේ විමලේ ඉන්නකං. මම නේ ඔයාගේ බොඩි ගාඩ්?”
“අම්මෝ ඔව් ඔව්. ආරංචි මට බොඩිය ගාඩ් කරන විදිය සර්ගේ කැච් එකගේ අම්මට”
ඒ කතාව ඇහුවම විමල්ගේ කට එහෙමම නැවතුනා. ටික වෙලාවකට පස්සේ තමයි ආයේ කතා කරේ
“මොකද්ද මිස් ඒ කතාව??”
“අම්මෝ ඔයා බබා නේ. අනේ අංකල් මටත් කොලේ වහන්න නේ හැදුවේ. මමත් දැන් ඔක්කොම විස්තරේ දන්නවා.”
“මිස් මොනාද මේ කියන්නේ?”
“කියන්නේද? දුවට වැඩේ දීගන්න බැරි උනාම අම්මව සෙට් කරගත්ත එක හි හි හි. අපිටත් ඔව්ව එහෙන් මෙහෙන් ආරංචි වෙනවා ගොයියෝ...දැන් ඉතින් කොලේ වහල ඉන්න බෑ?”
“ෂුවර් එකට ඕක අර සිරියගේ වැඩක්. ඕකිට ඕන නැති හුත්තක් නෑනේ. ඕන හුත්තයි එපා හුත්තයි දෙකම කියවනවා”
“අනේ අනේ මේ. ඒ අහිංසක ගෑනි පාලි නෑ. මොකා කිව්වත් කතාව ඇත්ත නේ?”
“අනේ මිස්. මේ දේවල් කා එක්කවත් කියන්න නං එපා?”
“මං කාට කියන්නද විමලේ අන්කල්. මොනා උනත් කතාව ඇත්ත නේ?”
“හරි ඉතින්. නිකන් තියෙන වත්තක කුරුම්බා බිව්වට මක්ක වෙනවද?”
“කුරුම්බා? ඒවා කුරුම්බා නං අපි තැඹිලි ද? ඔන්න බොසා නං කුරුම්බා ලොඳ පිටින් කනවා ඇති. ඔයාට නං කලටි නේ හම්බවෙලා ඇත්තේ?”
“ඔව් ඉතින්. කුරුම්බා කන්න ආසාව තිබුනට මදි, පිනත් තියෙන්න එපැයි මිස්?”
“ඒ දැන් නේ. ඒ කාලේ කුරුම්බවල බැහැගෙනම කෑවා කියලා තමයි ගමේ නං කතාව”
“අනේ අර වේසි ඔක්කොම කනේ තියල වගේ මිස්ගේ?”
“මම කිව්වනේ විමලේ අන්කල්. සිරියා නැන්ද ගැන මුකුත් කියන්න එපා. එයා කිව්වත් නැතත් කතාව ඇත්ත නේ?”
“මොකෝ මිස් හිතුවද? මේවා හදුන්කුරු ඉටි පන්දම් කියලා. මේවත් කෙලින් වෙනවා නේ තාම හොදට?”
“අපෝ ඒ ගැන නං මොකට කියනවද?”
“කළු කෙසෙල් වලට වඩා නං මෙව්වා හොදට වැඩ ගත්තු ඒවා හිහි”
“අනේ ඉතින් මගේ මොකෝ. මට නං ඕවයෙන් වැඩක් නෑනේ?”
“වැඩක් තියෙනවද බලන්න ඉතින් වැඩ අරගෙන බලන්න ඕනා..?”
“අපෝ මට නං ඕන නෑ...”
“ඔය කීවට මම නොදන්නවා යැයි ගැනුන්ගේ රගේ හිහි”
“හ්ම්ම් හ්ම්ම් බලමුකෝ”
“ඒක නෙමෙයි මිස් ආනමාලු කෑවද?”
“ඔව් අනේ මම ඊයේ සිරියා නැන්දාටත් දුන්නා එචචර ගොඩක් තනිමම කොහොම ගිලින්නද?” සිරියට දුන්න කිවම මිනිහගේ මුණ ඖව්ල් ගියා.
“මිස්ටත් අයේ ඔන් නැති මගුලක් නෑ මම ඒවා දුන්නේ මිස්ටයි මිස්ගේ නංගියා ටයි නේ?”
“හරි සිරියාගේ නංගියාටත් දෙයි හිහි ප්රස්නයක් නෑනේ?”
“අපෝ ඔය වේසිගේ හුත්තට ඔය කෙහෙල් බැස්සුවට දැනෙන්නෙත් නැති වෙයි”
“ඊයා අනේ මොනවද ඔය කියවන්නේ?”
“ඇත්තනේ වරුණි මිස් මම කිවේ?”
“මොකද්ද ඇත්ත ??” අන්කල්ට සිරියා එක්ක කෝන්තරයක් ඇති බවනම් වරුණිට තේරුණා.
“මිස් දන්නේ නෑ ඔය සිරියාත් ගැටිස්සි කාලේ ඉඳන් මෝල් අමාරුව ඉහට ගහපු එකියක් තමයි, මොකද මම නොදන්නවාද අක්කගෙයි නංගිගේ කෙරුවාව?”
“කවුද අක්කා-නංගි?”
“රේණුකා කියලා නංගියෙක් හිටියා සිරියාට”
“අහ්හ් එහෙමද ?? කෝ එයා දැන්?”
“මන්දා ඔය ගාල්ල දදිහාට දීග ගියේ?”
“ඉතිං”
“ඉතින් කියන්නේ මිස් ඕකි මාත් එක්ක නයි විරසක මම ඔකිගේ නංගි එක්ක පොඩි පටලැවිල්ලක් තිබ්බා ඒ කාලේ??”
“අහ්හ් එහෙමද ?? ඉතින් ඇයි සිරියා ඒකට තරහා වෙන්නේ?”
“මේකනේ මිස් මම මුලින් සීයාගෙන් යාලුවෙන්න ඇහුවා ඕකි බෑ කිවා පස්සේ මම නංගි එක්ක යාලු උනාම ඕකිට එදා ඉඳන් තමා මාව දකිද්දී කැසිල්ල?”
“අම්මටසිරි එහෙමද? එකියන්නේ සිරියත් අංකල්ට කැමැත්තෙන් ඉන්න ඇති??”
“ඒවා මම දන්නේ නැ මිස්”
“එහෙනම් ඔයා යාලුවෙන්න ඇහුවේ??”
“ඒ ඉතින් වෙන වැඩක් කරන්න??”
“මොකද්ද දැන් ඔය වෙන වැඩේ?”
“වෙන මොකක්ද වරුනි මිස් හුකන්න තමයි?”
“අපෝ මම හිතුවේ නැ විමලේ ඔයා අන්කල් එහෙම මිනිහෙක් කියලා”
“ඒ කලේ සිරියා දැක්කනම් මිස් ඔහොම කියන්නේ නෑ”
“ඇයි ??”
“ඇයි කියන්නේ මම එකපාරක් ඕකි මිනිස්සු දෙනෙක් එක්ක වැවේ එහා මායිමේ ත් සෙල්ලම් දානවා දැකලා තියනවා හිහි”
“නෑ වෙන්න බෑ”
“ඔකිගේ ඔයා පලවෙනි ලමය ලොකු කෙල්ලත් ඔය බැඳපු මයිල් බාවගේ නෙමෙයි හිහි එක නම් මම තක්කෙටම දන්නවා ඔන්”
“ඒ කොහොම ද අංකල්?”
“තුන් හතර දෙනෙක් තියාගෙන ගහද්දි කොහොමද මිස් ඕවා හොයන්නේ හිහි අනික ඒ කාලේ කොපු දාලා ගහන විදියක් තිබ්බෙත් නෑනේ හිහි”
“තුන් හතර දෙනෙක්?”
“ඔව් ටවුමේ පොරක් එක්ක ඕකි මට බෑ කියලා පැටලුනේ මිස්, එකා සල්ලාලයෙක් මේකිව අල්ලේ නටෙවුවේ ඌ ඉස්සර”
“ඈ යකෝ මාර වැඩ නේ ඒ කාලේ වෙලා තියෙන්නේ?”
“ඕවා ඉතින් දන්න අය දන්නවා එචරයි”
“ඉතින් අංකල් රේණුකාට ලව් කරේ නැද්ද?”
“ඒ වේසි නිසා තමා මිස් මම තාමත් තනිකඩ”
“අප්පටසිරි ඒ මොකෝ?”
“මම ඕකිව බඳින්න හිටියේ මිස්, ඒ තියෙද්දී පොළොන්නරු වටදාගේ වන්දනා නඩේක ආපු සල්ලි කාරයෙක් එක්ක ඕකි පැනලා ගියේ ගමටම නොකියා”
“නෑ!!”
“ඕවා ඉතින් ඔහොම තමයි මිස් ඒවා මගේ වැරදි”
“ඒ ඇයි අංකල්?”
“නෑ මිස් එතකොට මට ජොබ් එකක් තිබ්බෙත් නෑ,සල්ලි නැතුව ඉඩකඩම් තිබ්බ පලියට මෙහෙ අම්මණ්ඩිලා හාද වෙන්නේ නෑ”
“ඒකත් එහෙමද?” වරුනිට විමලේ ගැන දුකත් හිතුනා. ආදරෙන් පැරදිලා අදට අවුරුදු 30 විතර ගෙඋනත් හිතේ කැළල එහෙමමයි කියලා හිතුනා.ඒ වගේම මිනිහා ගැන පොඩි පැහැදිමකුත් ආවා. හංගන්නේ කරන්නේ නැතුව කතාව කියපු එකට,
“ඔන්න මිස්ට මම සේරම වගේ කිවා මටත් දැන් මිස් ගෙන් දේවල් ටිකක් තියනවා දැනගන්න තරහ නැතුව මට කියන්න ඕන හරිද?”
“තරහ යනවද නැද්ද බලන්න අහන්න එපැයි?”
“හිහි” මිනිහා ඔෆිස් එකේ දොරෙන් එළියේ කවුරුත් නෑ කියලා තහවුරු කරගන්න වගේ වටපිට බැලුවා.
“මිස්ගේ මහත්තයා මිස්ට සලකන්නේ නැද්ද හරියට?”
“මොකෝ නැත්තේ? මට කිසිම අඩුපාඩුවක් නෑ දැනට ආදායම් වලින්”
“නෑ මම ඇහුවේ සල්ලි ගැන නෙමෙයි?”
“එහෙනම්??”
“සැප දෙන එකෙන් අඩුවක් තියනවද කියලා??”
“ඊයා මොනවද අංකල් මේ අහන්නේ ?? ඇරත් ඒ පලහිලවූ මොකටද ඔයාට?”
“නෑ ඉතිං දැනගන්න ඇහුවේ??”
“මොකද්ද ??”
“කොහෙවත් නැති උන් මොකද මිස්ට නැගපු පයියවල් වල පින්තුර එවන්නේ කියලා?”
වරුණි ඩිම් වෙලා ගියා, මු අනිවා දැකලා තියනවා රසිකගේ මැසේජ් එක.
“මම දන්නේ නෑ” වරුණි කැඩුණු ස්වරයෙන් ලජ්ජාවෙන් කිවා.
“බොරු කියන්න ඕන නෑ මිස් මම දැක්ක මිස් ගේ ෆෝන් එකට පින්තුර එවලා තිබ්බා එකෙක් මම උට කතා කරත් එක්ක”
“මොනවා ??”
“ඔව් ඌ කිවා මිස්ගේ මහත්තයාගේ යාලුවෙක් ලු ඌ කියලා” වරුණි කලපනා කරා, දැන් ඉතින් බොරු කියලා වැඩක් නැ කියලා එයාට හිතුනා.
“ඔව් අන්කල් මිනිහ මහා කරදර කාරයෙක් එපා කීවට අහන්නේ නෑ”
“අහ්හ් මිස් දැක්කම ඉතින් කවුරුත් එපා කීවට අහන්නේ නෑ හිහි හුකන්න ට්රයි කරනවා මිසක් හිහි” මූ දැන් ගානක් වත් නැතුව කුණුහරප කියනවා,
“අනේ මේ මට එච්චර අහේනියක් නෑ හරිද අංකල්?”
“හරි ඉතින් ඕකට තරහා ගන්න ඕන යැයි, මේ කාලේ තමා මිස් ගේ ජිවිතේ හොඳම කාලේ?”
“එකනම් ඇත්ත අංකල්??”
“එකනේ අපරාදේ මහත්තයට යන්න දුන්නේ?”
“ඒවා ඉතින් කතා කරලා වැඩක් නෑ අංකල් ඒවා උත්තර නැති ප්රශ්න?”
“හ්ම්ම්ම් වෙන්න ඇති එත් මිස් මේ ජිවිතේ සතුටින්ම ඉන්න ඕන කාලේ කියන්න නම් මම හොඳට දන්නවා අත්දැකිමේන්ම?”
“හ්ම්ම්ම්” වරුණි හිල්ලුවා මිස මොනවත් කිවේ නෑ.
“මම කියන්නම් මිස් අපි තව ටිකකින් අර වැඩේට යමු ඒක කලින් ඉවර කරන තමාට අපට ලේසි නැතම් එදා වගේ රෑ වෙයි?”
“ඔව් අංකල් ඒක හොඳයි”
“ඉන්නකෝ මිස් මම අපට තේ බෝතලේ කුයි කන්න ටිකකුයි ලැස්ති කරගන්නම්”
“හා මම මේ documents ටික අයෙත් චෙක් කරන්නම් අපට හරියටම බලන්න ඕනා මොනවා ද කියලා?”
“හ්ම්ම්”
වරුනිකා තම රාජකාරිය දේව කාරිය ලෙස සලකන ගැහැනියකි, එබැවින් ෆීල්ඩ් වර්ක් වලට ඈ ඇලුම් කරාය, ඇරත් විමලේ සමග අයෙත් කැලේට වැදීම ඇයට ශාලිකගේ වේස කථා සිහිකරන්නට විය.
“මිස් මම කඩේ පැත්තේ ගිහින් එන්නම් මේ මල්ල ready කරන් මිස් ලැස්ති වෙලා ඉන්න?”
“හා හරි විමලේ අන්කල්”
පැය භාගයක් පමණ යනකොට විමලේ එනවා වෙන බයික් එකක, වරුනි bag එකත් අරන් ඔෆිස් එක ලෝක කරලා එලියට වෙලා හිටියේ.
“කෝ අංකල් අර බයිසිකලේ?”
“මාර වැඩක් නේ මිස් උනේ එකේ පස්සේ රෝදේ හුලන් ගියා නේ?”
“මේක කාගේද?”
“මේක මේ වින්කලේ මල්ලිගේ සයිකලේ හදිස්සියක් කියලා ඉල්ලගෙන ආව”
“අහ්හ් මටත් තියෙන්නේ මේ ජාතියේම ස්කුටර් එකක්”
“මොනවා මිස්ට වාහන පදින්නත් පුලුවන්ද?” විමලේ පුදුමයෙන් ඇහුවා.
“දැන් ඉන්න ඕන කොළඹ ටවුමේ කෙල්ලොන්ට ලයිසන් තියනවා අංකල් ඕක මැජික් එකක් නෙමෙයි ?”
“එහෙනම් ඉතින් අද මිස් පැදගෙන යන්නකෝ?”
“අප්පෝ ඕන නැ”
“දැක්කනේ මිස් ලයිසන් තිබ්බට වාහන පදින්න බෑ හිහි”
“අහ්හ් මේ මල්ල ගන්න විකාර කියවන්නේ නැතුව?” වරුණි අරුට bag එක දීලා, bike එක ස්ටාර්ට් කරා,අරු ෆුල් හොල්මන්,
“අයියෝ මිස් මම විහිළුවක් කරේ ඉතින්?”
“කට වහගෙන නගින්න අංකල්” අරු මර බයෙන් බයික් එකට නගිනවා දැකල වරුනිට තනියම හිනා,
“අයියෝ බයවෙන්න එපා මට හොඳට පුරුදුයි මේවා හිහි”
“මිස් නම් කියයි හිහි” වරුණි වැව පාර දිගේ bike එක අරන් ගියා, ටික දුරක් යනකොට විමලේට තේරුනා මේකිට වැඩේ පුළුවන් කියලා.
“ෂාහ් වරුණි මිස්ට නියමට පදින්න පුළුවන්නේ ??”
“එකනේ මම කිවේ ඔයාට හිහි”
“මිස්ට අයියා පදින්නත් පුලුවන්නද මෙච්චර හොඳට හිහි??” වරුනිට පටස් ගාලා තේරුණා මූ කිව කුණුහරුපේ
“ඔහොම අයියලා ද මම පැදලා තියෙන්නේ විමලේ අංකල් හිහි”
“එකත් එහෙමද මිස් හිහි මම දැනන් හිටියේ නෑනේ?”
“ඇයි ??”
“ඇයි කියන්නේ කවුද අකමැති මිස් පදින දිහා නොබලා ඉන්න හිහි”
“අනේ මේ”
“හිහි”
“ඔතනින් වමට ගන්න මිස්”
“ආ හරි”
වරුනිත් හිමින් හිමින් පටු කැලේ පාරේ ඉස්සරහට ගියා.
“මේ පර කොහෙටද යන්නේ අංකල්?”
“මේ යන්නේ වටෙන් කැලේ ඇතුලට”
“අහ්හ් එකතමා කවුරුත් නැත්තේ??”
“මෙ පාරේ යන්නේ දෙපාර්තමේන්තුවට වැඩ අය විතරයි”
“අහ්හ් එහෙමද??”
“අහ්හ් මිස් ඔය ඉස්සරහින් නවත්තන්න ඔතන ඉඳන් පයින් යන්න වෙන්නේ අපට”
වරුණි ලොකු මී ගහක් යටින් බයික් එක නතර කරා.
“මිස් හෙට මාසේ පෝය නිසා අහස විස්වාස නෑ අපි ඉක්කමට යන තරමට ලේසි වෙයි නැත්තම් හරි කරදරයක් තමයි වෙන්නේ??”
“ඔව් අංකල් එක ඇත්ත”
වරුනිත්, විමලෙත් හිමින් හිමින් කැලේ ඇතුලටම ගියා.විමලේ පිහියක් අරන් ඉස්සරහින් ගියා, වරු bag එකත් කරේ දාගෙන පස්සෙන් ආව.
“අන්කල් මේ හරිය මාර නිස්කලංකයි නේද?” නැවුම් සුලන් මුහුන සිසිල් කරද්දී වරුනි ඇහුවා.
“ඒවා එහෙම තමයි මිස් තව ටිකක් එහායින් හේනක් තියනවා එචචරමයි, අනික් ඔකොම අවුරුදු සියගානක් පරණ කැලේ”
“කාගේද ? හේන”
“රන්ඩින්ගා කියලා ගමේ එකෙගේ”
“හිහි මාරු නම”
“ඇයි මිස් ?”
ඉතිරි කොටසින් හමුවෙමු...
උපුටා ගැනීමකි | අයිතිය මුල් හිමිකරු සතුය
